October 3, 2018

Vojvođani čekaju, al’ ne odustaju

Vojvođani čekaju, al’ ne odustaju

Pre četvrt veka, devetog  jula 1988. godine, dolaskom Srba i Crnogoraca sa Kosova i Metohije u Novi Sad,  započeti su procesi razvlašćivanja, destabilizacije i postepenog uništavanja  Vojvodine, koji i danas traju.

 

Takozvana antibirokratska  revolucija, koja je po rečima njenog kreatora, Slobodana Miloševića, imala  za cilj borbu protiv “privilegija, pljačke i pokvarenosti  birokratije”, nije ni na koji način doprinela demokratizaciji društva, već  se pokazala kao nasilan i nedemokratski način za uklanjanje političkih  protivnika, centralizaciju republičke vlasti, razvlašćivanje pokrajina i  narušavanje osnovnih građanskih prava u celoj zemlji. Proklamovani populistički  ciljevi “Srbija iz tri dela, ponovo će biti cela”, “Srbija u  istorijskim granicama”, danas kao rezultat imaju hiljade ubijenih,  unesrećenih i raseljenih, uz realnost nezavisnog Kosova; Slovenije i Hrvatske u  Evropskoj uniji; ekonomski, politički i socijalno unazađene Srbije u ulozi  taoca sporazuma sa nezavisnim Kosovom, dok se “celovitost” Srbije  ogleda još samo u njenom Ustavu, koji danas ne poštuju ni oni koji su se za  njega najviše zalagali.

 

Posmatrano sa istorijske distance, greška koju je Srbija u svojoj novijoj istoriji prečesto ponavljala je nespremnost  na dogovor i pristajanje na najgore rešenje, po Srbiju, pod pritiskom međunarodne zajednice. Republička vlast  1988. godine nije bila spremna na razgovor i dogovor ni sa Kosovom, ni sa  Vojvodinom, kao što devedesetih godina nije bila spremna za razgovor sa  Slovenijom, Hrvatskom, ili Bosnom i Hercegovinom, niti 1998. sa Kosovom i  Metohijom, kao ni 2006. godine sa Crnom Gorom. Umesto toga, tadašnja republička  vlast, na čelu sa Slobodanom Miloševićem, opredelila se za politiku sile,  ucena, populističkih parola, laganja i pljačke sopstvenih građana i medijske  satanizacije neistomišljenika.

 

Danas republička vlast u Srbiji ponovo aktualizuje  pitanje “celovitosti” preostalog dela Srbije, uz besmislene optužbe  Vojvodine za secesionizam. Na nama je, ponovo, da dokazujemo da nećemo  secesiju, već svoja osnovna prava. Ponovo se iza patriotskih parola i  zaklinjanja u nedeljivost Srbije krije namera da se zatru istorijska prava  Vojvodine, da se višenacionalna Vojvodina – ponosna na svaku svoju naciju i  njen doprinos zajedništvu – “ućiriliči”, ekonomski do kraja razvlasti  i politički “upodobi” volji vladajuće republičke većine. Ponovo je  svaki zahtev koji stiže iz Vojvodine označen kao secesionistički, čak i kada se  traži samo poštovanje nesrećnog nam Ustava, još nesrećnije zemlje.

 

Zato, uz ovo podsećanje na dan kada je učinjen prvi  korak u postepenom uništavanju Vojvodine koje i danas traje, Vojvođanski klub apeluje na aktuelnu republičku vlast, koja uporno gazi  izbornu volju “upodobljavanjem vlasti na svim nivoima” da odustane od  politike sile prema svojim građanima, od gaženja istorijskih, ekonomskih,  kulturnih i građanskih prava Vojvođana, i da nauči osnovnu  lekciju o Vojvodini i Vojvođanima: umemo da čekamo, ali ne umemo da odustanemo!

 

Iskustvo 1988. godine, od  koga se još oporavljamo, kao i vekovi borbe za autonomiju Vojvodine, naučili su  nas da su garancije često važnije od proklamovanih prava. Zato se danas  zalažemo za modernu, evropsku, razvijenu i bogatu, multietničku i demokratsku  Republiku Vojvodinu, unutar federalne Srbije. I pozivamo na dogovor.

Dokumenta

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>